Cai Panas Cipanas
Iwan M. Ridwan


(Carpon Iwan M. Ridwan : Galura edisi I Agustus 2012)

Kolam renang téh asa panas pisan. Ngahéab lir nu ngahaja ngaléob awak sadirieun. Ngebul. Kawas cai rérob dina keletikan. Padahal wanci geus ampir manjing ka tengah peuting. Méga ngambang. Langit angkeub balas ti soré kénéh hujan masih miripis. Tapi teu ieuh bisa ngarerepkeun kapanas cai Cipanas. Kapanas haté nu masih kénéh humapur. Kari-kari ayeuna kabaseuhan. Bunyanyahan. Mun mah dina beungeut-beungeut cai teu rapang nu garuyang, meureun peuting téh beuki jempling. Kabuktianana najan loba jalma, sakuriling bungking lir nu disirep ibun parabun. Nu ngaromong ukur tina haté kana haté. Unggal basa nu kaluar mapay ngaliwatan seuseukeut paneuteup. Ketug jajantung. Jeung tingsariakna getih nu ngamalir jeroeun daging. Anjeun nu aya dihareupeun paneuteup geus lain-lainna. Geter jajantung nu dagdigdug jeroeun dada dina cai panas, lain geter nu baheula kaluar tina kadeudeuh. Lain geter nu salalawasna nyumangetan kahirupan. Lain geter kanyaah. Teu mawa kalugina. Teu teusing. Teu ieuh bisa nyurahan geter kawas basa urang silih teuteup jero kamar. Ngararasakeun ketug jajantung sabada urang ngangon kasono. Dina beungeut cai kolam  renang urang ukur jadi kamelang cinta. Ukur jadi cai panas Cipanas.

Dina beungeut cai panas urang pada-pada ngangon lalakon sewang-sewangan. Lalakon anu sarua. Lalakon anu kungsi kaalaman. Nineung kana sagala rupa nu kungsi dipilampah. Ngaguar deui panineungan dina batin nu masih kénéh sarua boga geter katrésna. Mapayan sagalana. Ti mimiti ngangon kasono, ngumbar cimata tug tepika suka-suka tingcakakak nyeungseurikeun film kartun.

Urang kungsi ka Lémbang. Hujujanan. Balikna mawa susu murni kabeuki anjeun. Kabulusan. Ngadarégdég. Balik ka kontrakan anjeun ngajak sosonoan. Majar keur ngusir katiris nu masih kénéh nangkod sapanjang jalan tepika harita. Enya. Geter kaasih téh harita mah parna pisan. Nyongkab. Keur meumeujeuhna ngagulidag caah. Umpal-umpalan. Taya saurang ogé nu bisa ngahalang-halang najan kuring apal sorangan kumaha lalakon anjeun mangsa ka tukang. Cenah, enya ceuk anjeun. Anjeun mah lain lalaki satia ka hiji wanoja. Di ditu di dieu teu weléh ngait kana sakutri ati wanoja. Mun mah diparengkeun tepung deui jeung nu dirasa leuwih sagalana, anjeun pasti kabongroy deui bari jeung tara kebat ninggalkeun nu tiheula. Rikip anjeun mah. Nu itu diogo nu ieu dinangna-néngné. Waktu nu ngan ukur dua puluh opat jam téh teu ieuh dipaké kamelang pikeun ngabagi-bagina. Mun mah isuk-isuk kudu kanu maké tiung, nya bagéan peuting keur anu rebonding.

Cenah pasipatan hiji-hiji wanoja téh taya nu saruwa. Mun anu panonna mencenul bari jeung teuteupna sieup. Nu kitu téh lungguh tutut. Loba kahayangna. Loba impianana. Tapi gampang diperuhkeunana. Ku cara diogo jeung diayonan sagala kahayangna. Kitu cara nalukeunana. Anu sipit bari irungna mancung, cenah éta nu rada hésé mah ditalukeunana. Rada intropért. Hésé muka rusiah dirina ka batur. Mun mah ditanya ngeunaan pribadina sok inggis pikeun ngajawab saujratna. Pasti waé aya nu didindingkelir disindang siloka tepika ahirna teu bisa kaungkab pijawabeunana.
Enya ceuk anjeun éta téh. Meureun. Geuning anjeun mah sok karajinan macaan beungeut batur, bari jeung boa bener boa henteu.

Mun mah harita urang pada-pada satuhu kana jangji pasisni meureun geus lain kieu caritana. Mun mah harita kakuatan cinta urang ngabanding jeung pengkuhna tihang gunung Cakrabuana nu maseuk kana jero bumi. Meureun asih urang baris ngamalir kana muarana nu geus ditataharkeun. Kana sagara kadeudeuh nu salalawasna ngagulidag taya kendatna.

Enya kuring nu salah mah.

Mun mah waktu bisa balik deui ka dalapan bulan katukang kuring pasti ngawaro. Kuring pasti ngéléhan kawas biasana. Geuning dihenteu-henteu gé sagala omongan akang téh aya benerna. Malahan loba kénéh benerna tinimbang salah. Malah karasa pisan ku diri sorangan ayeuna mah. Éta atuhda ceuk pangrasa mah ucapan-ucapan akang téh matak nurih kana ati. Ngageri. Lian ti éta geuning kanyaah akang harita mah kawas anu ngurangan.

Beu. Geuning mun rék dibabandingkeun mah manéhna jeung akang téh mémang jauh pisan bédana. Haatna. Perhatianana. Akang anu dirasa ku abdi cuek bébék, kawas anu teu nyaah jeung perhatian, tapi geuning akang anu paling ngarti kana kahayang kuring, kana eusi pikiran kuring. Mun mah kabéh jalma euweuh nu apal kana kereteg haté kuring, akang mah surti sanajan kuring teu balaka ogé.

Naha ieu nu disebutkeun jodo téh, Kang. Urang reureujeungan aya kana lima taunna, ayeuna bet pasalingsingan. Urang lumampah kana sagara cinta séwang-séwangan. Kuring lunta ka laut kidul sedeng akang ka kalér mapay sagara. Muru lampah nu masih kénéh lampar tur tacan kaidrok naon anu bakal disanghareupan. Kuring saminggu deui rék rapalan sedeng akang karék dua minggu papacangan. Meureun ieu nu disebut jodo téh, Kang. Kawas kieu. Teu disangka-sangka lalampahan urang baris ditungtungan ku kapeurih. Kapeurih urang duaan. Taya saurang ogé nu apal. Kang. Di dieu di Cipanas, urang pada-pada muka rusiah sewang-sewangan. Dibeungkeut asih nu teu bisa ngahiji. Ditalian ku kacinta nu pada-pada ngaleupaskeun ranggeumanana.

 ***

"Bral geura miang jungjunan. Waktu nu baris disorang tong dipimelang. Kaduhung nu geus kalarung ulah waé dipigandrung. Kahéman aya dina diri urang. Kacinta aya dina satiap rénghap nu marengan. Geus cunduk kana waktuna tali kaasih urang udar tina kanyataan. Mun mah diparengkeun rasa amis dina sakolanding cai kahéman urang kudu ngamuara ka sagara séwang-séwangan, hiji mangsa bakal datang mamanis rasa dina haté urang...." ceuk akang ngaharéwos basa keclak cimata maseuhan kana lahunan.

Peuting teuing ku jempling. Tiris kawas nu ngahariring. Nganteur lalakon urang. Marengan kasono nu lawas kapegat duriat kawalat. Geter kahéman gumulung dina mumunggang peuting. Panasna cai panas marengan ngagolakna haté urang nu pada-pada ngaleupaskeun kasono. Kaasih lir manggih kapeurih.

Bandung, 2012


Label: , 2 pairan | edit post
Sésa Baluas (Galura edisi III Juni 2012)
Iwan M. Ridwan

Mun mah baheula kungsi boga cita-cita nincakeun suku di Cilegon  téh seja suka bungah dina kariaan panganténan aceuk, ayeuna robah pabalik arah. Éstuning patukang tonggong jeung naon anu kungsi disawang. Diabringkeun téh lain dikawal ku mobil pulisi bari tumpak sédan réréndéngan, tapi jero ambulan anu sirineuna ngalanglaun sapanjang jalan. Nyingray-nyingraykeun antrian patalimarga. Dipapaés keclak cimata nu asalna ngabedega tina sora-sora kacangcaya.  Sora-sora handaruan. Sora jumerit balilih. Kapiuhan. Sabab taya nyangka bakal kajadian. Baju aceuk nu baheula dicita-cita gaun panganténan niru gaya Kate Middleton, ayeuna mah ukur boéh dirurub asiwung. Teu. Teu leuwih ti kitu. Teu sugan maké makuta dipapaés manglé atwa kembang roncé.  Awak nu sampulur ayeuna duka kumaha ayana. Seuseut seuat gesan ngabayangkeunana. Saréréa taya nu wasa. Dalah anu kuat muka tamela ogé ukur uwa, rama salira. Uwa istri sareng enin mah tiba ngayukyuk kapiuhan deui waé.

Ti Jakarta ka Cilegon téh lain perjalanan meumeueusan. Tapi lalampahan anu ngemplad dibarung ku cimata mah. Lila. Ketir. Waas jeung baluas. Panas nyongkab sajajalan. Keur mah miang saméméhna ti Cianjur, teu sirikna geus taya nu dirasa. Kacapé. Katunduh. Lapar jeung hanaang. Teu ieuh bisa mangaruhan kana diri nu hayang geura-geura nepi. Ruing mungpulung jeung kulawarga nyeungceurikan nu teu walakaya. Nyeungceurikan nasib nu tumiba ka diri aceuk. Eumh. Mun mah dina manah kulawarga taya iman ka Nu Maha Kawasa, sigana geus kumaha boa. Sagala dipeupeuskeun. Sagala dijejewét bakating ku soak. Mungguh kitu kahayangna nafsu mah. Enya ukur kaimanan jeung kaikhlasan anu salalawasna marengan téh. Nya kayakinan ka Mantenna pisan anu satékah polah jadi panguat ka diri masing-masing. Seja marengan. Jajap ka pamatuhan anu salalawasna. Bakti anu panungtungan.

Eumh. Aceuk. Bet teu kusangka aceuk ningalkeun ku cara anu kieu. Ku cara anu tragis. Asa cikénéh urang téh reureujeungan. Di kampus. Di kontrakan. Enya. Urang kungsi sagulung-sagalang duaan. Sakontrakan. Malah cindung aceuk sareng kabaya urut wisuda masih kénéh aya dina lomari abdi. Seungitna nyambuang kénéh seungit aceuk. Sataun gé acan urang pipisahan, naha bet kudu pisah salawasna. Pisah tanpa pamit. Pisah anu teu kungsi ngedalkeun pipisahan.

Aceuk, mun apal bakal kieu jadina, abdi mah moal ngidinan Aceuk lunta ka Jakarta seja nohonan panggilan kerja. Geuning harita Aceuk mani bungah pisan kacida sasatna lulus kuliah langsung ditarima digawé. Enya atuh éta pagawéan téh anu salila ieu dicita-citakeun ku aceuk. Jadi réporter. Cenah saur aceuk kénéh, jadi réporter mah kawas anu boga surat sakti. Rék ka mana ka méndi ogé pasti bisa. Milu kaditu milu kadieu téh teu sugan disaha-saha da geus puguh aidina. Geus jelas kaperluanana. Seja ngabéwarakeun ka balaréa anu teu weléh nganti info anyar dina sagala widangna.

Jadi réporter mah moal kuuleun atawa kurung batok, saur aceuk. Teu kawas gawé kantoran anu ulukutek sapopoé di jero rohangan bari jeung kitu-kitu kénéh. Réporter mah gedé pisan pangalamanana. Bakal nyaho itu ieu. Dalah lain ngan saukur pelesiran di jero nagri, ka luar nagri ogé teu pamohalan bakal ngalaman. Bakal nyeuseup hawa nagara deungeun. Bakal nincak taneuh deungeun. Ulah hayoh waé urang deungeun-deungeun anu ngalanto ka urang, tapi urang gé kudu sarua bisa nganjang ka nagara maranéhna.

Jadi réporter, pangarti urang bakal leuwih nambahan. Kumaha tatacarana nyanghareupan kajadian, ngawawancara jalma anu kalibet dina éta kajadian, tuluy diringkes jadi berita anu penting, tuluy deui dilaporkeun ka pamiarsa di imah ku basa jurnalis. Ku kekecapan anu éféktif tur pikahartieun ku sakumna golongan. Mémang salila ieu abdi sareng aceuk ngagugulung basa jeung kalimah, tapi apanan moal sarua anu diajarkeun di bangku kuliah jeung anu diterapkeun di lapangan dina prak-prakanana.

Anu leuwih punjul ti éta apanan salila ieu urang téh maké basa Sunda, diajar basa Sunda, undak-usukna, sagala rupana. Tapi geuning anu dipaké mah Basa Indonésia jeung Inggris. Kitu saur aceuk. Enya aceuk mah geuning mani calakan dina sagala bidang téh. Teu sirikna nyanghareupan pasualan anu anyar ogénan kawilang gampang pikeun ngungkulanana. Itu ieu téh gampang nerapna. Enya ceuk sasaha ogé aceuk mah calakan. Dalah saur dosén ogé aceuk mah pangonjoyna di kelas téh. Geuning sok seueur dosén anu nyabit-nyabit nami aceuk pami nuju di kelas abdi. Tuh, cenah, tiru mah Néng Ismi préstasina teu weléh nyongcolang. Boh di kampus atawa di luar kampus. Karya-karya aceuk teu sirikna unggal minggu medal di média masa. Sok isin sakapeung mah pami tos émut ka dinya. Abdi mah mani sakieu ayana. Jauh bumi ka langitna pami dibandingkeun sareng aceuk mah.

Lian ti éta aceuk mah ka sasaha gé teu weléh némbongkeun paroman anu hadé. Campur gaul ka sasama éstuning teu bauan. Sasaha teu weléh diwanohan. Enya henteu sotéh jalma saliwat anu panggih di jalan. Bet piraku teuing atuh ka jalmi anu teu kenal mah ngadadak diwawuhan. Sakirana teu penting mah geuning aceuk gé sok milih cicing. Tapi dina waktuna aceuk  kudu aktif, nya didinya pisan aceuk némbongkeun kaparigelan. Bubuhan éta meureun cukang lantaranana aceuk ditarima jadi réporter téh. Dumasar kana pribadi aceuk anu gampang soméah kanu anyar wanoh. Teu sugan sieun didegigan atawa teu dianggap. Ari salira mah tos puguh, geulis.

“Salila niat urang hadé, tong kudu sieun meunang kagoréngan ti batur.” Kitu waleran Aceuk pami ditaros masalah éta. Ditungtungan ku imut. Dilak panon aceuk teu weléh ngalangkang dina kongkolak mata. Rigig aceuk, itu ieuna. Pangpangna mah panyumanget aceuk ka diri abdi nu teu weléh saat. Mun mah ayeuna rék disaruakeun jeung waktu katukang, meureun abdi téh geus teu boga nu nyumangetan diri. Enya sok sanajan aya Kang Déndi anu nyaah pisan kaabdi. Tapi geuning teu saruwa kanyaahna jeung aceuk salaku lanceuk ka adi. Kang Dendi mah teu bisa ngagantikeun aceuk. Ah bet sasaha ogé moal aya nu bisa ngagantikeun aceuk.

Kanyaah aceuk lain kanyaah anu dumasar kana cinta jeung resep. Kanyaah aceuk lain kanyaah papada awéwé antara indung jeung anak. Tapi kanyaah aceuk kanyaah nu dibikeun ti lanceuk ka adi, ti papada awéwé anu rumasa boga nasib anu sarua di tempat ngumbara, saperjoangan, sadiri sorangan. Kanyaah aceuk ka diri abdi kawas kanyaahna ka diri aceuk sorangan. Kitu deui sabalikna.

Harita basa aceuk lunta ka Jakarta téh bet asa ku baluas. Asa ditinggalkeun ku diri sorangan. Asa leungit pangacian. Asa leungit lelembutan. Geuning harita teu bisa diupah-apéh ku Kang Déndi anu salawasna marengan abdi kalayan daria. Tapi da angger wé rarasaan mah taya nu bisa nyaah kawas aceuk. Enya bisa leler téh harita ku paménta aceuk anu cenah ulah diceungceurikan anggursi silih du’akeun. Apanan komunikasi mah bisa salalawasna kahubung.

Sataun ti harita abdi wishuda. Saurna aceuk teu tiasa sumping da gaduh tugas liputan di luar kota. Enya kitu ayeuna mah kagiatan aceuk téh. Teu weléh bur-ber kaditu kadieu seja ngudag berita. Nya keur abdi mah teu bisa majar kumaha. Jeung teu kedah nyungkeun hapunten aceuk, abdi surti kana kaayaan aceuk. Geuning saur aceuk urang silih doakeun waé ti kajauhan. Sing lulus mulus berkah salamet. Enya kitu pisan anu dipiharep ku saréréa ogé. Alhamdulillah abdi di dieu tos lulus mulus berkah salamet wisuda mah, kantun milari padamelan. Tapi naha geuning aceuk anu ku abdi didoakeun téh bet henteu ninggang di lulus mulus berkah salamet téa? Aceuk mah bet meunang kamusibatan anu gedé kacida. Rohaka. Bencana anu ngageunjleungkeun alam dunya. Khususna dua nagara, Indonesia jeung Rusia. Muh mah lain aceuk anu harita kabagéan liputan dina penerbangan Sukhoi Super Jet 100, meureun moal ngalaman dugika kieuna.

Eumh. Ieu cimata abdi teu saat-saat marengan dunga pangjajab nu pamustungan. Marengan aceuk nu mulih ka jati mulang ka asal. Bet jadi paranas tiris kieu aceuk mun seug émut ka aceuk anu saméméh nyat unggah kana kapal aceuk wawartos ngalangkungan BBM, bari jeung ngapdet status @Sukhoi Super Jet 100. Sedeng display poto aceuk nuju nyepengan mic dynamic anu nganggo triangle teve trans. Aceuk wawartos bangun anu suka bungah. Mun mah harita abdi apal kapal bakal ragrag di Gunung Salak, pasti abdi ngahulag. Pasti abdi keukeuh peuteukeuh aceuk ulah ngiring.

Teu. Teu wasa aceuk. Abdi teu wasa naha ieu cimata anu teu saat merebey ngamalir jajap ka liang lahat. Mun mah baheula kungsi boga cita-cita nincakeun suku di Cilegon  téh seja suka bungah dina kariaan panganténan aceuk, ayeuna robah pabalik arah. Estuning patukang tonggong jeung naon anu kungsi disawang. Diabringkeun téh lain dikawal ku mobil pulisi bari tumpak sédan réréndéngan, tapi jero ambulan anu sirineuna ngalanglaun sapanjang jalan.
Bandung, 28 Mei 2012
Label: , 0 pairan | edit post
Dunya Maya (naek citak Mangle edisi 10 Mei-16 Mei 2012 no.2373)
Bengkel Ngarang Sunda
Ku Wini Fitriani


Hudang saré muka laptop, saméméh indit kuliah muka laptop, di kampus muka laptop, balik ti kampus muka laptop. Kitu jeung kitu wé gawé téh. Tangtu waé lain ngan saukur dibuka éta si laptop téh. Facebookan mimindengna mah, atawa twitteran. Ngerjakeun tugas atanapi skripsi mah kumaha engké wé. His! Tapi teu jaman kétang ayeuna mah fb-an jeung twitteran maké laptop atawa komputer, Blackberry dong, Android, atawa tab (naon wé mérekna mah), nu penting gaya. Geus jadi trénd di kalangan mahasiswa mah BB téh, meusmeus BBM-an. Mimiti mah sugan téh BBM téh “Bahan Bakar Minyak”. Ayeuna mah geus boga BBna, kalah bosen kuring mah.
Teu dimana-mana ampir sakabéh jalma nu boga HP kasebut canggih, pasti éta HP téh dikeukeuweuk. Aya nu ngajak ngobrol gé haré-haré wé, sakapeung mah sok disebut autis nu kitu téh. Asyik dengan dunianya sendiri. Leuheung mun keur cicing, ieu mah meuntas jalan raya gé ngeukeuweuk HP. Kumaha mun jegér téh katabrak. Boh jalmana boh HPna meureun bubuk harita kénéh. Kaasup kuring, teu jauh jeung nu lian, sok autis sorangan mun geus anteng jeung Android téh. Resep kénéh maké Android, padahal BB boga 3. Ah horéam mawa HP loba-loba bisi disebut adigung. Kuring mah resep kénéh twitteran daripada fb-an téh. Cenah ceuk batur mah twitter leuwih highclass tibatan fb. Padahal mah lain ku kitu-kitu teuing, kuring mah haro remen-remen teuing muka fb téh, bonganna sok aya si éta online waé. Matak panas sagala rupana. Teuing kunaon, padahal batur gé loba nu sok online waé, tapi ka si éta mah kuring asa teu resep.
Moal ngagugulung katugenah asalna mah, sieun. Enya sieun ku rupa-rupa kasus kajahatan nu asal muasalna tinu masalah jejaring sosial. Pan loba kriminalitas nu dilantarankeun ku facebokk, twitter jeung sajabana. Aya penculikan, perdagangan manusa, transaksi illegal, pemerkosaan, jrrd. Bararaid pokona mah. Loba ogé nu meunang kabogoh tinu jejaring sosial, meunang pagawéan, nu jadi artis téa mah. Ah rupa-rupa pokona mah. Geus jiga museum atawa perpustakaan hirup sugan mah jejaring sosial téh, naon sakur nu euweuh bisa ditéang ngaliwatan jejaring sosial éta. Gaya nya dunya teh ayeuna mah, aki nini atawa uyut urang mana nyahoeun kana fb atawa twitter. Ceuk basana ayeuna mah, kuper mun teu nyaho fb atau twitter téh. Malah cenah mah loba deui aplikasi séjén, tapi kuring kurang apal.
Ayeuna mah ambek-ambekan ditulis dinu fb, nyepétan batur dinu fb, bogoh ka jalma gé tulis dinu fb, ah pokona mah jejaring sosial geus jadi ajang curhat wé. Nepikeun ka ngado’a ka Allah gé dina fb. Na gusti Allah sok fb-an kitu?... Tara meureun nya? Tapi da kitu kanyataanana kétang. Moal bisa dihenteu-henteu, moal bisa disumput-sumput, manusa jiga nu geus kacanduan ku dunya maya téh.
Balik deui ka si éta. Enya si éta nu ngabalukarkeun kuring horéam muka fb, muka twitter. Teuing kunaon ayeuna-ayeuna asa héwa pisan ka manéhna téh. Teu pira padahal mah masalah status. Manéhna mindeng pisan update status ngeunaan sagala rupa. Mimitina mah kuring resep, simpatik kana status-status manéhna téh. Tapi….naha kadieunakeun mah jiga nu sombong. Meus-meus update status. Teu sirikna samenit sakali. Ongkoh deuih ayeuna téh manéhna geus lulus kuliah, tinggal wisuda. Bungah meureun kana kituna mah. Silih bales koméntar jeung babaturanana, jeung dosén pembimbingna. Babaturan kuring, si Kokom sok ngomong kieu :”keun wé atuh May, baé si éta nulis status mah, meni sok riweuh sorangan, da batur ieuh!” kitu pokna téh.
Dipikir-pikir bener ogé nu diomongkeun ku si Kokom téh, naha kuring séwot nya? Jiga nu kebakaran jénggot ceuk paribasana mah. Naha enya si éta téh sombong? Atawa kuring waé kitu nu panasan? Padahal batur gé loba nu nyieun status leuwih ti si éta, tapi kuring teu nanaon. Ti baheula mimiti asup kuliah, mun aya kagiatan-kagiatan kampus téh kuring jeung manéhna sok gawé bareng dina kapaniciaan. Manéhna sok kapapancénan jadi sekretaris waé, kuring mimindengna mah jadi humas. Da sabenerna mah kuring hayang pisan jadi sekretaris, sabab ti keur sakola kénéh di SMP, SMA kuring geus bisa kana tulas-tulis mah. Malah si éta mah euweuh nanaonan dibanding kuring mah. Ngan nu matak teu nyogrog-nyogrogeun manéh téh da rada éra, sabab manéhna mah dipilih ku barudak, nya dipercaya ku babaturan kuring, lain saurang dua urang tapi ampir sakelas. Puguh wé kuring teu bisa kumaha. Nepikeun ka ayeuna manéhna geus lulus, kuring sok rajeun kapanasan. Manéhna mah jiga nu teu ngarasa nanaon, tiis wé. Boa-boa kétang, manéhna nyaho kuring teu suka  ka manéhna, ngan api-api teu nyaho. Geuleuh atuda, meus-meus nulis status ngeunaan kalulusan atanapi wisuda. Kuring gé nyaho lah manéhanana geus lulus téréh wisuda, tapi ulah digembor-gemborkeun teuing, katingalina téh sombong. Enya kitu sombong? Atanapi ngan ukur katingalina wungkul? Ngan saukur rasa sirik pédah kuring can lulus jiga manéhna? Ah teuing atuh, nu puguh mah kuring héwa ka manéhna.
Harita kungsi kuring sura-seuri, ngalaméhan manéhna. Da puguh kuring keur aya pangabutuh. Ménta sumbangan keur ngado ka babaturan, nya si Kokom téa. Manéhna méré. Ku kuring téh dipuji-puji. Bageur pisan ceuk kuring téh. Manéhna mah ngan ukur seuri, tara loba omong. Sanggeus bérés éta mah kuring téh baeud deui wé. Jahat pisan atuh kuring téh nya lamun kitu mah? Bageur lamun keur aya butuhna wungkul. Teuing kunaon atuh ayeuna bet ngéwa kacida. Haté téh beuki panas waé, komo mun ningali si éta babarengan jeung kabogohna, dianteur jemput ka kampus ku kabogohna. Éh…naha nya kuring bet panas?...lain timburu, tapi sirik, sabab kabogoh kuring ayeuna keur jauh. Enya jauh, beubeureuh téh keur aya di luar kota, di Papua, balik ka lemburna. Enya gé beubeureuh kuring urang Papua, tapi da rupana mah teu jiga urang Papua nu harideung, buukna galing. Kabogoh kuring mah jiga urang Sunda. Urang Sunda nu kulitna teu héjo carulang, tapi sawo asak, nu asak pisan, ampir buruk. Buukna gé teu galing, tapi gimbal. Heueuh gimbal, ampir nyaruaan sayang manuk. Karesepna téh kana band atuda kabogoh téh. Matak kuring resep mun diajak ku manéhna maturan manggung. Pan wawuhna gé tina jejaring sosial kénéh. Heueuh jigana mah kuring gé sok kapanasan téh pédah éta meureun. Pédah kabogoh jauh.
Ayeuna mah si éta katingali arang fb-an atawa twitteran. Teuing kunaon, horéameun meureun ningali status-status kuring nu mindengna mah nyindiran jeung ngagosipkeun manéhna. Sok katingali kétang, sakapeung manéhna onliné, tapi mun pareng kuring keur online, nu kuring sok buru-buru di offlinekeun. Haro. Jeung rada sieun deuih, jigana manéhna geus apaleun yén kuring mikangéwa manéhna. Ayeuna mah masing-masing wé ah. Kuring horéam muka fb deui, onlén deui. Éh aya nu poho, ti tadi nyarita téh kuring can ngawanohkeun diri. Ngaran kuring Maya. Cing saha waé nu sok online, tong poho nya, add kuring MayaPanasBarananSadunya, follow ogé kuring di MayacelaluXirikcamaKamuh. Wilujeng tepang sareng simkuring di dunya maya.


Tanjungsari, 28 April 2012
Label: , 1 pairan | edit post